Pierwszy numer "The New Republic Magazine" został wydany w 1914r.
Od tej pory gazeta zawsze liczyła się w świecie amerykańskiego komentarza politycznego.
W maju 1998r. jej zespół liczył 15 autorów i redaktorów.
Przeciętna ich wieku wynosiła 26 lat.
Najmłodszym z nich był Stephen Glass.
Wśród dziennikarzy jest tylu pozerów.
Tylu samochwałów i dupków.
Ciągle się zastanawiają, jak się sprzedać, ciągle walczą o pozycję.
Ciągle starają się wyglądać na twardszych niż są.
Dobrą stroną tej sytuacji jest, że łatwo się wyróżnić na ich tle.
Wystarczy mieć trochę pokory,
nie zawsze dawać rady przeciwnościom, a już jesteś inny.
Jeśli przynosisz koledze lunch, kiedy nie wyrabia przed ostatecznym terminem,
jeśli pamiętasz o czyichś urodzinach.
To prawda - dziennikarstwo to trudny zawód, wszyscy są pod presją, wszyscy starają się zdążyć,
nikt się nie wysypia, ale od czasu do czasu możesz się uśmiechnąć.
Rzecz w tym, że nawet Woodward i Bernstein wyskakiwali na hamburgera od czasu do czasu,
a jednak dostali Pulitzera.
Niektórym reporterom się wydaje, że to polityczny kontekst czyni artykuł istotnym.
Ja sądzę, że ważniejsi są ludzie.
Ich cechy, wady, śmiesznostki, wszystko co w nich ludzkie.
Dziennikarstwo jest sztuką rejestracji zachowań.
Trzeba wiedzieć dla kogo się pisze
i trzeba wiedzieć w czym się jest dobrym.
Ja obserwuję co ludzie robią. Zastanawiam się, co ich porusza, czego się boją.
I zapisuję to. To jest inny sposób opowiadania historii. [Cygara z Gabinetu Owalnego]
I wiecie co? Takie artykuły też mogą dostać Pulitzera.
Stały współpracownik "Harper's Magazine",
stały współpracownik "George Magazine",
stały współpracownik "Rolling Stone"
i oczywiście redaktor "The New Republic Magazine"
w Waszyngtonie.
Wybaczcie te zachwyty,
-ale byłam jego dziennikarskim natchnieniem. -To prawda.
Zaledwie siedem lat temu
-siedział... -Tam. Przepraszam.
Dokładnie tam.
Robiłem dokładnie to samo, co wy. Zbierałem wycinki,
a potem miałem senne koszmary o pani Duke i jej słynnym czerwonym długopisie.
Widzicie, jakie są efekty, kiedy wymaga się od was wielkości?
Teraz on jest w "The New Republic".
Teraz jestem w "The New Republic".
W maju redaktorzy "The New Republic"...
Tę ustawę w tym tygodniu skrytykował "The New Republic".
PIERWSZA STRONA
TŁUMACZENIE: HELENA
<> kmsg.no-ip.info
Więc powiedziałem: "Network News..."
"...a, to ten program, który leci między tymi śmiesznymi reklamami, tak?"
To ich zatkało.
-Cześć, Steve. -Cześć, chłopaki.
-Glorio, ten naszyjnik jest świetny. -Dzięki.
Mam trochę do sprzedania.
-Dla twojej dziewczyny. -Jak tylko skończę ten tekst.
-A jak idzie? -Potwornie.
Takie jest podstawowe założenie magazynu.
Możesz zrobić kopie? Jeśli chcą fotografii, niech kupują "Newsweeka".
Kupują "Newsweeka". I "Time'a", "US News" i "World Report".
A my mamy za duże straty.
Niech zgadnę: on znowu cię molestuje o zmianę szaty graficznej.
-Tak jest. O okładkę i rysunki. -I fotografie.
Przypomnę ci, Steve, że ten magazyn nie zmienił wyglądu od lat osiemdziesiątych.
Jak wam się podoba?
-Jest niezły. -Uważasz, że jest okropny.
Nie, jest dobry, tylko trochę niedopracowany.
Nie, to najgorsza rzecz, jaką napisałem. Jest straszny.
Jeśli mi nie pomożecie, nawet go nie przekażę dalej.
-Na kiedy masz go skończyć? -Na jutro.
Być może będę musiał się zabić.
To "New York Times Magazine".
Pomożecie mi z tym? Proszę...
-Jasne. -Dzięki.
Kochaniutki, masz telefon na trzeciej linii z "Policy Review".
Odkąd rozmawiasz z "Policy Review"?
Nie rozmawiam. To pewnie nic ważnego. Skieruj to na moją pocztę głosową, dobra?
Kochaniutka! Caitlin właśnie mi powiedziała, że potrzebuje prezentów
na dwa przyjęcia zaręczynowe w przyszłym tygodniu. Może masz coś dla niej?
Przyniosę moją skrzynkę.
-Nie mogłem się oprzeć. -Więc chcesz to zrobić teraz?
Tak, za moment, tylko muszę wykonać szybki telefon.
Mam dla was gumę.
Gdybym urządzał przyjęcie, gdzie jedyną rozrywką byłaby gra w "Monopol", to byście przyszły?
-A mogłabym być bucikiem? -Jasne.
Prawnicy prosili nas o przyjrzenie się okładce. KWIECIEŃ 1998
Tak, boją się zarzutów.
Rozumiem, odrobina prawa.
To dotyczy tylko przypadków, kiedy działalność danej osoby nie jest publiczna.
No tak, mamy tu Serbię. Ukrytą.
Nie znaną większości świata dopóki nie pojawi się na okładce "The New Republic",
którego tygodniowy nakład wynosi 80 tysięcy.
-81,5 tysiąca. -Masz to już prawie gotowe?
-Za dwa dni najpóźniej. -Dwa dni? Akurat.
Właściwie jest już gotowe, przynajmniej większość.
Następny. Amy?
Właśnie skończyłam artykuł o subsydiowaniu etanolu.
W tym kraju jest 16800 czasopism.
Ale jest tylko jedno pokładowe czasopismo Air Force One.
Na tym polega prestiż pracy w "The New Republic".
Pensja jest kiepska, godziny pracy potworne,
ale to co napiszesz czytają ludzie, którzy coś znaczą:
prezydenci, ustawodawcy... Tym co piszesz możesz wpłynąć na politykę państwa.
To ogromny przywilej.
I wielka odpowiedzialność.
Przepraszam. Oni chyba nie chcą słuchać tej gadki o dziennikarskiej odpowiedzialności.
Chcecie?
Po prostu chcecie zobaczyć swoje nazwisko w druku?
Skądś to znam.
Dobrze. Pokażę wam drogę, jaką przechodzi typowy artykuł. Zobaczycie niektóre trudności.
Pokażę to na przykładzie mojego artykułu z zeszłego roku
o Młodych Republikanach na zjeździe konserwatystów.
Dziennikarstwo to dochodzenie do prawdy
i nie radzę wam uciekać się do podstępów lub nieuczciwości podczas zdobywania materiału,
takich jak przybranie fałszywej tożsamości.
KONFERENCJA CPAC W 1997R. OMNI SHOREHAM HOTEL W WASZYNGTONIE.
No nie wiem, ludzie. Jak dla mnie wszystko poszło nieźle.
Ależ skąd, człowieku. Konserwatyzm jest skończony.
-Skończony? -Przegrywamy.
Cholerna racja.
Przy takim temacie notatki to podstawa.
Musisz zarejestrować wszystko, co widzisz i słyszysz, każdy cytat i szczegół.
Łącznie z buteleczkami w lodówce.
To tak jak z facetem, który chce się odlać,
zagubionym na pustyni, szukającym drzewa.
To fakt. Absolutna racja.
Obkupiliście się, co?
Dokładnie.
Zabawmy się naprawdę.
Im grubsza tym lepsza.
To do dzieła!
-Cześć, Steve. -Cześć, Chuck.
Nad czym pracujesz?
Nad tym, co napisał Gabriel Garcia Marquez o wojnie o Falklandy.
A ty?
Młodzi Republikanie na konferencji CPAC.
Standardowy kawałek.
Sale bankietowe, przemówienia, kurczaki na kolację.
I właśnie dlatego wszyscy spędzają czas na górze, popełniając przestępstwa.
Serio?
Tak, byłem tam. Sala bankietowa była pusta,
a każdy delegat poniżej 25 lat był na piątym piętrze, kompletnie nawalony.
Trawka, wóda, dziwki.
Paskudna sprawa.
-Brzmi świetnie, Steve. -Twój też.
Wracam do roboty.
-Smacznego. -Dzięki.
Moment! Należy mi się upomnienie za złe prowadzenie wątków.
Muszę wyjaśnić, że rok temu Chuck Lane i ja byliśmy równi.
On jeszcze nie był naczelnym. Był nim Michael Kelly.
Przepraszam, pani Duke. Wiem, jak pani ceni przejrzystość.
Musimy zacząć zaopatrywać się gdzieś indziej. Nie dam rady jeść tego codziennie.
Tu powinno być Cannon Building, napisałaś Russell, ale poprawiłem.
-Dzięki. -Podobało mi się, Amy.
Ale nudny, co?
Nie, naprawdę bardzo mi się podobał.
Tak, kochaniutka?
Telefon do ciebie na trzeciej linii. Ktoś z "Harper's".
-Od kiedy rozmawiasz z "Harper's"? -Nie rozmawiam. To pewnie nic ważnego.
Możesz to skierować na moją pocztę głosową?
-Jasne. -A przy okazji, Glorio, masz bombową szminkę.
-Dzięki, kochany. -Czy to "Midnight Mist"?
-Naprawdę powinienem przestać to robić. -Co?
Wszystko co robię, utwierdza ludzi w przekonaniu, że jestem gejem.
Serio, ostatnio wszyscy tak myślą.
Na przykład poszedłem na obiad z tym gościem z "Posta"...
-Z kim? -Nie mogę ci powiedzieć, kazał mi przyrzec.
Spacerujemy sobie potem, gadamy o opiece zdrowotnej,
a następna rzecz, którą pamiętam, to jak stoimy na rogu Osiemnastej ulicy,
a on jakoś zdołał wepchnąć mi język do gardła...
A ja myślę: "Moment, jak do tego doszło?"
-Nie rozumiem. -Ja też nie.
-Michael? -Masz chwilę?
-Jasne. -Mamy problem z tym artykułem "Spring Breakdown".
Miałem telefon od Davida Keene, który zorganizował konferencję CPAC.
-Stawia pewne... -Gniewasz się na mnie?
Stawia pewne poważne zarzuty, na które musimy odpowiedzieć.
Dobrze, notatki mam w domu. Mogę obrócić w dwadzieścia minut, chyba, że to za długo.
Masz w nich coś o mini-barach? Bo to by nam się przydało.
Tak mi się zdaje. Nawet jestem pewny. A o co chodzi?
On twierdzi, że w Omni Shoreham nie ma mini-barów. Głównie o to mu chodziło.
Widziałem je. Po całym pokoju walały się buteleczki wódy.
Dobra. Każę Alanowi Robinowi powtórnie przeprowadzić weryfikację faktów.
-Przyniosę notatki. -Dzięki.
Wybacz, będziemy musieli skończyć kiedy indziej.
Jasne, rozumiem, dzięki.
Co się stało?
Powiedz mi.
Keene ma rację, Michael.
Zawaliłem sprawę.
Popełniłem wielki błąd.
Nie wiem, co powiedzieć. Jeśli chcesz, żebym odszedł z pracy, to tak zrobię.
Chcę, żebyś powiedział, co się stało.
Nie ma mini-barów w hotelu Omni Shoreham.
Myślę, ze po prostu zobaczyłem te wszystkie buteleczki i wyciągnąłem taki wniosek,
choć dobrze wiem, że nie powinienem tego robić.
Bardzo żałuję.
Oni mieli wypożyczoną lodówkę.
Mini-lodówkę.
-To wszystko? -Tak.
-Cała reszta artykułu jest w porządku? -Tak, jasne.
Wracaj do domu, Steve. Twoja rezygnacja nie będzie konieczna.
-Serio? Nie gniewasz się? -Oczywiście, że nie.
Chcesz moje notatki?
Śpij dobrze.
Dzięki, Michael.
-Dzięki za wsparcie. -To zadanie redaktora.
Dobranoc.
Witam. Proszę połączyć mnie z Frankiem.
Cześć, potrzebuję pewnej informacji... Czy w waszych hotelach są mini-bary?
A da się wypożyczyć coś takiego, na przykład mini-lodówkę?
Można? OK, dzięki wielkie.
Ona na to: "Nie zaprosiłam wtedy Vernona Jordana,"
"bo moimi specjalnymi gośćmi były dziewczęta ze Smith's College,"
"niektóre z nich były dziewicami i wolałam, żeby tak pozostało."
Napiszesz to w swoim artykule?
No wiesz, sam nie wiem. Przecież "George" to takie szanowane pismo.
-Nie chciałbyś zamieszczać tam plotek, prawda? -Naturalnie, że nie.
Jasne, że to napiszę.
Dzięki, Steve, dzięki tobie wyjdę na zorientowanego.
Frytek ubywa w zastraszającym tempie. Zaraz wracam.
Nie możesz tu siedzieć całą noc, Amy.
Mogę cię o coś spytać?
Co to? [DLA AMY BRAND!]
Znalazłam to w lodówce.
Mówiłaś, że wkurza cię to, że na przyjęciach dietetyczna cola jest zawsze w temperaturze pokojowej,
że jak chcesz ją ochłodzić, wrzucasz do niej lód, a ona staje się zbyt rozwodniona...
Nie pamiętasz?
Pamiętam, ale powiedziałam to kilka lat temu...
Steve, muszę już iść, ale dzięki za zaproszenie.
-Dzięki, że przyszedłeś. -Alfabetyczne piwo, genialne.
Szerokiej drogi, Al.
-Kto to? -Redaktor z "George'a".
Od kiedy rozmawiasz z "George'em"?
Tak naprawdę to nie rozmawiam. To pewnie nic ważnego.
Trzeba było określić różnicę między "Time'em" i "People".
To znaczy pod warunkiem, że istnieje różnica między "Time'em" i "People"?
Dokładnie. Hej, dzięki, Steve!
Co?
[WYDZIAŁ PRAWA UNIWERSYTEU GEORGETOWN]
Gniewasz się na mnie?
Mówiłam ci, że nie będę odpowiadać na pytanie "Gniewasz się na mnie?"
Po prostu rozmawialiśmy już o tym tysiąc razy.
Nie możesz iść na prawo.
Nie chcesz iść na prawo, zapomniałeś?
Wiem, wiem, to tylko wieczorowo. Nie rzucę pracy.
-Tylko to odstawię i wrócę. -Nie, chcę o tym pogadać!
Już ci mówiłem, że tak chcą moi rodzice. Nigdy nie przestaną o tym mówić.
Jeśli tam nie pójdę, nie pozwolą mi być dalej dziennikarzem.
-Nie pozwolą? Masz 24 lata, Steven. -Nie wiesz jak to jest tam, gdzie dorastałem, Caitlin.
Tam obowiązują takie zasady.
Jeśli jesteś lekarzem lub prawnikiem, to jesteś w porządku.
Pracujesz w pieprzonym "The New Republic". To nie wystarczy?
Nie w Highland Park.
-Przepraszam, wiem, że... -Przestań przepraszać za wszystko!
Grzebałam w twojej korespondencji, powinieneś być na mnie wściekły.
-Ale nie jestem. -Wyrzucisz to, prawda?
Nie mogę. Wybacz.
Mówią o tym wszystkie stacje radiowe.
Mike Tyson ugryzł Evandera Hollyfielda.
I one się nazywają stacjami informacyjnymi.
Więc we wtorek skakałem między kanałami, aż w końcu znalazłem jeden:
Radio z Kentucky poświęcone rozmowom o Biblii.
Zdołałem przekonać prowadzącego, że jestem psychologiem behawioralnym,
który specjalizuje się w badaniu ludzi gryzących innych ludzi.
Powiedziałem facetowi, że przeprowadziłem szeroko zakrojone badania
nad ludźmi, którzy wgryzają się w ciało w momentach największego stresu.
Co odpowiedzieli?
Dali mnie na antenę. Odpowiadałem na telefony przez 45 minut.
Gdzie on znajduje tych ludzi?
To niemądre, wiem. Dość głupie. Chyba z tego zrezygnuję.
-To znaczy, że mi przy tym pomożesz? -A co, znalazłeś sobie kogoś innego do pomocy?
Dobra, idziemy dalej. Chuck, co dla nas masz?
Trudno być następnym w takiej sytuacji.
Bardzo trudno.
Zaczynam artykuł o Haiti
i wybieram się do...
Cześć. Nie przerywajcie sobie.
-Cześć, Marty. -Michael.
Wybieram się do Port-au-Prince na parę dni.
Marty Peretz. Nasz szef.
Dość przerażający.
A przecinki w datach? Też je mamy zakreślać?
Po prostu szybko to skończmy.
Co się u diabła dzieje?
Marty kazał zakreślić wszystkie przecinki w ostatnim wydaniu.
Żebyśmy się nauczyli prawidłowo ich używać.
-Słucham? -Powiedział, że przecinki muszą występować parami.
-Najwyraźniej gazetę przepełniają błędy interpunkcyjne. -Przepełniają?
-Tak powiedział. -Rozumiem.
Nie wściekam się, Marty, tylko wstydzę się za ciebie.
Ci ludzie godzinami harują za mizerną pensję i należy im się podziękowanie,
a nie kolejny z twoich słynnych na cały świat ataków furii.
Obiecuję ci, ze następnym razem odejdę, jeśli zechcesz znowu ich tak potraktować.
Zrobię to, rozumiesz?
OK, dzięki.
Wielka przecinkowa dyskusja jest już historią,
więc możemy wszyscy wracać do roboty.
Są dobrzy redaktorzy, są źli redaktorzy.
Spotkacie i takich i takich.
Jednak życzę wam, żebyście chociaż raz
spotkali naprawdę wybitnego redaktora.
Najlepszy redaktor broni swoich dziennikarzy.
Wobec każdego będzie was bronił i walczył o was.
Takim redaktorem był Michael Kelly.
Miał tą odwagę.
I to go zgubiło.
Cześć, Chuck, mówi Marty Peretz. Masz chwilę?
Jasne. Co słychać, Marty?
Znalazłem się w niewygodnej sytuacji i mam nadzieję, że mi pomożesz.
-Jasne. -Chodzi o Mike'a.
Pracuję z nim od bardzo dawna, jak sam wiesz.
Jednak sądzę, że w gazecie nie dzieje się ostatnio najlepiej.
Zmiany tylko dobrze nam zrobią.
-I postanowiłem coś zmienić. -Rozumiem.
Chcę, żebyś go zastąpił, Chuck. Chcę, żebyś został redaktorem naczelnym.
Naczelnym?
To taki pomysł. Mike nic o tym jeszcze nie wie.
Powiem mu dopiero za jakieś dwa lub trzy dni.
Do tego czasu to musi pozostać między nami. To nie będzie chyba dla ciebie problem?
Marty, Mike to mój przyjaciel.
Rozumiem to, Chuck, ale nie mogę go usunąć dopóki nie będę miał kim go zastąpić.
Tak musi być.
Muszę to przemyśleć i pomówić z Catariną.
Jasne, rozumiem. Słuchaj...
Marty, zastanawiałeś się jaki to będzie miało wpływ na zespół?
Oni są bardzo...
-On zyskał ich lojalność. -Tak, głównie kłócąc się ze mną.
Problem polega na tym, że wobec mnie nie poczuwają się do takiej lojalności i jeśli...
Porozmawiamy o tym jutro. Przedyskutujemy to dokładnie. Wpadniesz do mnie?
Tak.
Naprawdę to doceniam, Chuck. Twoją dyskrecję... Dobranoc.
Dobranoc, Marty.
Właśnie miałem telefon od Marty'ego i zostałem wylany.
Z efektem natychmiastowym.
Muszę opuścić budynek do godziny piątej po południu.
Na mojego następcę wybrano Chucka Lane'a.
Chuck nie jest redaktorem.
Jest zwykłym dziennikarzem.
Nie ma mowy, żebym dla niego pracował.
Powinniśmy byli to przewidzieć.
Zauważyliście, jak się śmieje za każdym razem, kiedy Marty opowiada dowcip na zebraniu?
Te dowcipy nigdy nie są śmieszne, ale Chuck po prostu pokłada się ze śmiechu.
-Jest taki wyrachowany. -I sztywny i bez poczucia humoru...
-I choleryczny.
Zawsze się wkurza, kiedy ktoś chce sprawdzić jego artykuł.
Trzeba się tłumaczyć, że mamy obowiązek weryfikacji faktów.
Chwileczkę, nie przesadzajmy. To wciąż jest doskonałe pismo, wciąż ważne pismo,
a w poniedziałek rano on stanie na jego czele.
-Zaraz się wścieknę. -Dobra, muszę stąd wyjść.
Chcę wam wszystkim jeszcze raz szczerze podziękować.
Każda chwila tutaj była wspaniała.
-Powodzenia. -Nawzajem, Chuck.
Cześć.
Przepraszam za to, co się stało, kiedy on odszedł.
Po prostu nie wiedziałem co robić.
Dzięki.
Gdybyś czegoś potrzebował będę u siebie.
Więc Chuck przejął władzę
i po raz pierwszy praca była dla mnie tylko pracą.
Jednak jestem niesprawiedliwy.
Prawda jest taka, że napisałem czternaście artykułów, odkąd Chuck został naczelnym.
A ostatni z nich to największa rzecz, jaką kiedykolwiek napisałem.
Czy kogoś interesują hakerzy?
Bo spotkałem takiego chłopaka, nazwiskiem Ian Restil.
Największy spec od komputerów.
Włamał się do bazy danych firmy Jukt Micronics
i umieścił zdjęcia nagich kobiet i wyciąg z pensji każdego pracownika firmy
na jej stronie w internecie z dopiskiem "Big Bad Bionic Boy był tu, skarbie".
Goście z Jukta stwierdzili, że taniej będzie go zatrudnić jako konsultanta od zabezpieczeń
niż próbować go powstrzymać.
Więc w zeszłym tygodniu spotkali się z nim w hotelu, w którym odbywał się Krajowa Konferencja Hakerów.
W spotkaniu uczestniczył szef Jukta, Restil, jego matka i jego agent.
-Serio? -Tak, hakerzy też mają agentów.
Siedziałem z nimi przy stole, a Restil przedstawiał wszystkie swoje żądania.
-Chcę Miatę -Chcę pojechać do Disneyworld...
-Chcę pierwszy numer X-Menów... -Chcę dożywotniej prenumeraty "Playboya"...
-...i "Penthausa". -A oni zgadzali się na wszystko.
Pan wybaczy, ale czy mogę coś wtrącić?
Możemy zapłacić panu nieco więcej, żeby mógł pan sobie sam kupić komiks,
A kiedy dojdzie pan do nieco bardziej odpowiedniego wieku,
będzie pan mógł sobie kupić samochód i pisma pornograficzne.
Może być.
Po tym spotkaniu wrócił na konferencję,
gdzie zebrali się wszyscy hakerzy.
A oni powitali go jak gwiazdę rocka.
Następnie wskoczył na stół i zaczął:
Chcę Miatę!
Krzyczy: "Chcę Miatę! Chcę "Playboya"!"
"Chcę pojechać do Disneyworld! Pokażcie mi pieniądze!"
Okazuje się, że obecnie w dwudziestu jeden stanach rozważa się
wprowadzenie prawa zwanego "Ogólny Akt Bezpieczeństwa Komputerowego",
które zakazałoby podobnych umów zawieranych pomiędzy hakerami a firmami, które zaatakowali.
Tymczasem agent Restila twierdzi, że jego klientela liczy 300 osób,
z których jeden dostał milion dolarów i Monstertrucka.
Wiem, że to głupie.
Nawet nie wiem, czy to kończyć.
REDAKCJA "FORBES DIGITAL" W NOWYM JORKU.
ŚRODA, 6 MAJA 1998R.
-Wzywałeś mnie? -Tak, wzywałem.
Dlaczego ty nic o tym nie wiedziałeś?
Tak... jasne... o tym...
Nie wiem.
[Nie znaleziono "Jukt Micronics"]
-Cześć. -Cześć.
Jak to się wymawia?
To się wymawia "Oddaj mi mój artykuł!"
Adam! Nie dasz człowiekowi minuty?
Ta, jasne, przepraszam.
Tylko chodzi o to... że ten artykuł z "New Republic"
to pieprzony kit.
Najpierw sprawdziłem Jukt Micronics,
który niby miał być wielką firmą komputerową w Kalifornii.
Użyłem każdej przeglądarki internetowej - zero wyników.
Zadzwoniłem do biura numerów w każdej strefie w Stanach,
nigdzie nie znalazłem numeru do firmy o nazwie "Jukt Micronics".
Próbowałem w kalifornijskim urzędzie skarbowym -
firma Jukt Micronics nigdy nie płaciła tam podatków.
Sprawdziłem, że nigdy nie starano się o wydanie licencji dla firmy o takiej nazwie.
Potem obdzwoniłem znajomych hakerów
z pytaniem, czy słyszeli o Krajowym Związku Hakerów
albo o hakerze zwanym "Big Bad Bionic Boy" - nic.
Próbowałem znaleźć samego Iana Restila, ale nie ma śladu po takim chłopaku
w Dystrykcie Centralnym, w Wirginii, Maryland...
-Nie chodził do publicznych szkół. Co więcej... -Słucham.
Ten gość Joe Hiert, o który Glass napisał, że był agentem koszykarskim...
Nikt o tym nazwisku nigdy nie był w rejestrach NBA i żaden z moich hakerów o nim nie słyszał.
Nawet sprawdziłem nazwiska wszystkich urzędników...
Idę zrobić kawę.
Nawet sprawdziłem nazwiska wszystkich urzędników państwowych cytowanych w artykule.
Wziąłem listę wszystkich urzędników państwowych w całych Stanach,
nikt z artykułu Glassa nie był na liście.
-Ale jedna rzecz w artykule jest prawdziwa. -Jaka?
Wygląda na to, że istnieje stan Nevada.
David! Na miłość boską!
Wybacz, Steven.
Po prostu chciałem sprawdzić, czy jesteś. Moglibyśmy usiąść teraz i sprawdzić...
-Nie miej mi za złe, OK? -Steven, zmasakrowałeś to.
Chciałem ci oszczędzić pracy, David.
Roi się tu od niepotwierdzonych cytatów,
fakty są niepewne,
np. wskaźnik obrotów był zaniżony o 4,5%, sprawdziłem to.
Jasne, że sprawdziłeś.
Robin zabiłby cię za takie rzeczy.
To jest "The New Republic", pamiętasz?
Nie można tu sobie odpuszczać. Nic niepotwierdzonego nie ma prawa znaleźć się w tekście.
Posłuchaj, przyjdź później, popracujemy nad tym razem.
-Sporo w tym tekście mi się podobało. -Serio?
Serio. Wracam do roboty, OK?
OK, dzięki, Steven.
Masz jedną nieodebraną wiadomość. Pierwsza wiadomość:
Cześć, Steven, tu Adam Penenberg z "Forbes Digital Tool".
Właśnie przeczytaliśmy twój artykuł o hakerach
i po pierwsze - gratulacje, wszystkim nam się bardzo podobał.
Ale chcielibyśmy napisać też o tym artykuł, pociągnąć temat
i mam problem ze znalezieniem tego Iana Restila.
Czy mógłbyś mi przekazać jego numer telefonu?
Słuchaj, myślę, że słusznie się za to zabrałaś,
Warto próbować,
ale sądzę, że przeceniłaś w tym wypadku swoje siły.
-To znaczy... -Mogę?
Zastanawiam się, czemu chcesz robić coś innego od tego, co ci tak świetnie wychodzi.
Zauważyłaś, jak ostatnio telefon Steve'a często dzwoni?
Widzisz te wszystkie kolacje z redaktorami i korespondentami?
-Widzisz, jak o niego zabiegają? -Tego chcesz, Amy?
Chcesz, żeby nadskakiwała ci banda redaktorów?
Tak, tego chcę.
Caitlin, on podwoi swoją pensję tymi gościnnymi występami.
Oni nie chcą kolejnych politycznych tekstów,
chcą rzeczy barwnych, nowych, zabawnych.
Amy, ty nie piszesz zabawnie.
To jest trochę zabawne.
Nieprawda?
-Szukam Steve'a. -Jest w swoim biurze.
-Masz chwilę, Steve? -Tak.
Masz numery telefonów swoich informatorów do artykułu "Hack Heaven"?
-Tak, ale domowe. -Możesz mi je dać?
Jasne. Czy zrobiłem coś nie tak? Gniewasz się na mnie?
Nie. Po prostu potrzebuję numerów telefonów.
Dobra, staram się nie podniecać tym za bardzo,
ale kojarzysz ten "Ogólny Akt Bezpieczeństwa Komputerowego" z artykułu Glassa?
Nad którym niby to debatowali legislatorzy w 21 stanach?
Sprawdziłam już piętnaście z nich. Nie ma takiej ustawy.
-Cudownie. -A Julie Farthwork z Centrum Zabezpieczeń Komputerowych?
Coś mi się zdaje, że też nie ma takiej.
Tak jak Jima Gortha z Międzystanowego Centrum Dochodzeń Online.
A ja nie znalazłem nic o Krajowym Związku Hakerów, ani o Franku Juliet.
Rozumiesz, dlaczego to jest takie nadzwyczajne?
Widzisz ironię? Snobistyczny "New Republic",
pokładowy magazyn "Air Force One",
a ich gwiazda daje się kompletnie wykiwać bandzie hakerów.
Nikt by tego nie wymyślił.
-Adam? -Co?
Poświęciłam temu dużo czasu. Istnieje szansa, żebym została współautorką?
Zapomnij.
Stąpasz po kruchym lodzie, Adamie.
Pismo on-line atakuje giganta?
Potrzebujesz kogoś, kto przejmie część odpowiedzialności na wypadek, gdyby to nie wypaliło.
Rany... Strasznie to wzruszające.
Już nie wyrabiasz! Wiem, że masz artykuł na piątek.
-Dam sobie radę. -Zrozum, wszystko nad czym ja pracuję jest takie...
...nudne.
-A to jest wystrzałowe. -Andy... Nie.
Nie wynalazłeś sobie sam tego tematu, tylko Kambiz ci go dał.
Gdybym nie poszła do dentysty, to ja mogłabym go dostać,
więc dlaczego po prostu się tym nie podzielisz, cholera?
Nie chciałam, żeby to tak zabrzmiało. Wybacz.
Ian Restall odmailował do mnie.
Jednak może być trudno skontaktować cię z nim bezpośrednio, przynajmniej w tym tygodniu.
To e-mail od niego:
"Twój artykuł zepsuł mi kontrakt, nie będę z tobą gadał,"
"wyjechałem z rodzicami, więc daj mi spokój."
Jacy rodzice wyjeżdżają z dzieciakiem na początku maja?"
Dobre pytanie.
Musiałbyś poznać jego matkę. Jest dość dziwna.
To jego adres e-mailowy, gdybyś chciał sam do niego napisać.
To moje notatki,
a to numer Krajowego Związku Hakerów.
Nie zdziw się, jeśli usłyszysz tylko ciężkie, głośne sapanie.
To ich automatyczna sekretarka. Nie pytaj mnie dlaczego taka.
To numer do Jukt Micronics,
Prezes nazywa się George Sims.
Nie wiem dlaczego ten Penenberg nie potrafił tego znaleźć, ale to nieważne.
To adres ich strony internetowej.
Nie znalazłem numeru do Joe Hierta. Przeszukałem cały dom.
Wiem, że gdzieś go mam, więc na jutro ci go znajdę, jeśli nie masz nic przeciwko.
-Jasne. -To agent Restila.
-Zostawię cię samego. -Nie, siadaj.
650 to Palo Alto?
Nie, Dolina Krzemowa.
Pewnie trafisz na pocztę głosową, jak ja zazwyczaj.
Tu biuro Jukt Micronics. Zostaw wiadomość.
Mówi Charles Lane, dzwonię z "The New Republic Magazine" w Waszyngtonie,
-chciałbym rozmawiać z Georgem Simsem. -Mają nasz numer telefonu.
Macie nasz numer. Dziękuję.
Wybacz, słyszałem to już chyba z milion razy.
Na tym nagraniu jest jego głos.
Sims wszystko robi sam, do tego stopnia, że nawet tego nie zlecił sekretarce.
Kto teraz?
Penenberg.
-Tu Adam. -Cześć, mówi Chuck Lane.
-Cześć, Chuck. -Mam dla ciebie numer telefonu.
-Do kogo? -Do George'a Simsa z Jukt Micronics.
-Masz coś do pisania? -Tak, jasne.
Dzięki.
To numer telefonu do Jukt Micronics.
Tu biuro Jukt Micronics. Zostaw wiadomość.
Zrób coś dla mnie.
Zadzwoń na ten numer w tym samym momencie co ja.
-Gotowa? -Tak.
-Co słyszysz? -Pocztę głosową.
Ja mam sygnał "zajęte". Odłóż słuchawkę.
Spróbuj jeszcze raz.
-Zajęte. -U mnie poczta głosowa.
Odłóż słuchawkę.
Wielka firma komputerowa z jedną linią telefoniczną?
Jak się masz?
-Dobrze. -Ma gorączkę ponad 39 stopni.
Cholera. Chodź, chłopie.
-Może go wykąpię? -Byłoby dobrze.
Co słychać?
Tu George Sims. Czy mogę rozmawiać z Charlesem Lane'em?
Chwileczkę.
Kochanie, to George Sims.
Wezmę go.
Tu George Sims z Jukt Micronics. Czy rozmawiam z Charlesem Lane'em?
Panie Sims, dziękuję, że pan oddzwonił.
Nie mam na to czasu. Mamy tu w biurze przyjęcie.
Jeśli pan dzwoni, by zdobyć temat, to nie ma o czym rozmawiać.
Żałuję, że w ogóle się w to wpakowaliśmy. [Młody głos].
Wszystko miało pozostać między nami i wasz reporter, ten Glass, o tym wiedział.
-Dzwonię, żeby zweryfikować pewne informacje. -Nic nie będę weryfikował.
Rzecz w tym, że chcę, żebyście wszyscy się odczepili.
-David! -Wybacz, Steve.
Nie chciałem cię przestraszyć, byłem ciekaw, czy nie napiłbyś się kawy.
-Co ty tu robisz? -Pracuję po nocy. Nad tym artykułem,
-żebyś znowu mógł się nad nim poznęcać. -Dziękuję.
Nie ma za co.
Zawsze zapominam się spytać: jak ci idą studia?
-Fajnie, daję radę. -Jasne.
Dobra, pewnie powinienem cię zostawić. Potrzebujesz jeszcze czegoś?
-Nie. Dobranoc, David. -Dobranoc, Steve.
Odbiorę.
Chuck? Tu Steve.
Cześć, Steve.
Wybacz, że dzwonię tak późno,
ale chciałem cię spytać, czy dzwonił do ciebie ten gość z Jukta, George Sims?
-Dzwonił. -Bo siedząc tutaj nagle zdałem sobie sprawę,
że dałem mu twój numer domowy, nie pytając cię o zgodę
-i chciałem cię przeprosić. -Nie ma sprawy.
Dupek z niego, nie uważasz?
Nie mogłem z nim nawet porozmawiać, bo zaraz odłożył słuchawkę. Jesteś w domu?
-Nie, bo co? -Nagrałem ci się na sekretarkę.
Ci ludzie z "Forbesa" chcą znowu z nami pogadać.
-Zwołałem konferencję na dziewiątą rano. -Jasne. Brzmi w porządku.
Tak?
-OK, dobranoc, Chuck. -Zobaczymy się rano.
PIĄTEK, 8 MAJA 1998R.
Dzień dobry.
-Chcesz się pośmiać? -Jasne.
-Strona Jukt Micronics. -Świetnie.
Przestaniesz tak uważać, kiedy zobaczysz, co na niej jest.
Chyba panu Simsowi nie podobał się artykuł.
[Do redaktora: Z wielką przykrością przeczytaliśmy artykuł "Hack Heaven", który pojawił się w numerze z 18 maja.]
To znajdowało się Bóg wie czemu na mojej lodówce.
Agent Iana Restalla, Joe Hiert.
Pozwólcie na dygresję:
Nie możecie wejść w świat dziennikarstwa
nie wiedząc jak redaguje się artykuł w takim miejscu jak "TNR".
Ten system Michael Kelly przyniósł ze sobą z "The New Yorkera".
Sprawdzanie to trzydniowe tortury.
Jeśli artykuł jest dobry, ten proces tylko go ulepszy.
Jeśli artykuł jest słaby - macie przed sobą długi tydzień.
Materiał na początku idzie do starszego redaktora.
On lub ona poprawia go w komputerze, potem wzywa autora, żeby dokonał korekt.
Potem materiał idzie do drugiego redaktora i autor poprawia go znowu.
Potem idzie do kontroli faktów, gdzie każdy fakt w artykule,
każda data, tytuł, lokalizacja, ustalenie, są sprawdzane i weryfikowane.
Potem artykuł idzie do korekty stylistycznej, gdzie przegląda się go jeszcze raz.
Potem dostają go prawnicy, którzy też muszą go zaakceptować.
Ogląda go też Marty. Szczególnie go interesuje każdy rodzaj komentarza w jego magazynie.
Wtedy przejmują go edytorzy, którzy wstawiają ilustracje i wybierają czcionkę.
Wtedy wraca do redakcji, do autora, korekty, pierwszego i drugiego redaktora,
jeszcze raz do kontroli faktów, jeszcze raz do autora i z powrotem do edycji.
Redaktorzy i prawnicy go czytają od początku do końca i z powrotem,
szukają niebezpiecznych miejsc, wszystkiego, co wydaje się niedopracowane.
Kiedy wszyscy są zadowoleni strony są drukowane powtórnie i wszystko zaczyna się od nowa.
Redaktorzy i ci, którzy sprawdzają fakty czytają wszystko jeszcze jeden, ostatni raz.
Większość z was zacznie karierę od pracy biurowej.
A tacy pracownicy zazwyczaj zajmują się kontrolą faktów.
Więc bardzo uważajcie,
bo jest luka w systemie kontroli faktów i to duża.
W większości artykułów fakty można sprawdzić w oparciu o materiały źródłowe.
Jeśli artykuł dotyczy subsydiowania etanolu,
możecie sprawdzić czy nie występują rozbieżności z dokumentami Kongresu,
publikacjami handlowymi, słownikami prawniczymi.
Ale w innych artykułach
jedynym dostępnym materiałem źródłowym
są notatki dostarczone przez samego reportera.
Steve?
To mi nie wygląda na prawdziwą wizytówkę.
Tak, wiem. Ale ten facet jest właśnie takim pajacem.
Nie zapłaci nawet za porządne wizytówki.
W moim gabinecie w południe.
Witam.
Jeszcze kilku ludzi nie mogliśmy zlokalizować: Julie Farthwork,
Frank Juliet, agent Iana Restila, Joe Hiert.
Dzwoniliśmy na podane przez was numery,
w każdym przypadku trafialiśmy na pocztę głosową, e-maile wracały, nie ma takich adresów.
Doprawdy? Ja e-mailowałem do każdego z milion razy.
-Hiert siedzi na internecie jak dzień długi. -Dzwoniłeś do nich i łączyłeś się od razu?
Nie. Zostawiałem im wiadomości, a oni oddzwaniali.
A odwołanie w artykule do urzędników z Nevady?
-Rozmawiałeś z Jimem Gorthem? -Tak.
-Masz jego numer telefonu? -Tak, oczywiście.
Na jakiej podstawie napisałeś, że Jukt to wielka firma komputerowa?
Nie napisałem tak. Dodano to w korekcie.
Podczas zjazdu hakerów pierwszy raz spotkałeś dyrektora Jukta?
W tym miejscu artykuł może być mylący. Nigdy nie byłem w domu Restila.
Nie byłeś w domu Restila z dyrektorem Jukta?
Nie, nigdy nie sugerowałem, ze tak było.
Przepraszam. Czy faks doszedł?
Tak jest, ale adres chyba jest błędny, bo nie mogę znaleźć strony.
-Możesz mi go przeczytać? -Jasne.
Podałeś nam members.aol.juktn.html.
-Moment, tam było "m"? -Słucham?
Po "jukt" było "m" jak "micronics"?
Nie, "n", jak "nie działa".
Spróbuj "m".
-Wybacz, to z pośpiechu. -Jasne.
Ale ja się wciąż zastanawiam, Stephen,
dlaczego wielka firma komputerowa tworzy stronę, do której mają dostęp tylko abonenci AOL?
Nie powinna być dostępna w całym internecie?
Nie mam pojęcia. Nie mam własnej strony, więc niewiele o nich wiem.
Przypuszczam, że wy znacie się lepiej niż ja.
W porządku, zdaje się, że trafiliśmy na stronę Jukta.
Muszę powiedzieć, Stephen, że wygląda mi ona bardzo podejrzanie.
-Dlaczego? -Szczerze mówiąc nie wygląda na prawdziwą stronę.
Tak jakby została stworzona, żeby kogoś oszukać.
Nie znam się na komputerach. Czy coś takiego jest możliwe?
-Oczywiście. -Bardzo łatwo.
-Nie uwierzyłbyś jak łatwo. -Nadal chcecie ten numer Jima Gortha?
Bo właśnie znalazłem go u siebie w notatkach.
Tak, jasne.
-605-84... -Czekaj!
-Słucham? -605 to nie Nevada.
Pewnie pomylił mi się z innym źródłem.
Wybaczcie. Wiecie co?
Tak naprawdę Jim Gorth to był facet, który tylko opowiadał mi o urzędnikach.
Steve!
Podaj ten numer.
Facet ma przechlapane.
Dobra, Stephen, w świetle tego wszystkiego,
na ile jesteś pewny tej swojej historii?
-Rozmawiamy nieoficjalnie? -Jeśli sobie tego życzysz?
Więc... Nieoficjalnie mówiąc...
Niektóre rzeczy, które odkryliście... Strona internetowa...
Fakt, że zawsze kontaktowałem się z nimi przez pocztę głosową,
że to oni zawsze dzwonili do mnie...
Wtedy nie wydawało mi się to dziwne, ale rzeczywiście jest tu sporo problemów,
które wy wychwyciliście. Część budzi wątpliwości...
Ja po prostu...
W świetle tego wszystkiego...
Po prostu stopniowo zaczynam podejrzewać, że zostałem wrobiony.
Wtedy odłożył słuchawkę, ale przedtem pozwolił tym facetom po prostu przesłuchiwać mnie przez godzinę.
Ja mówię: "Chuck, co jest? Dlaczego mnie nie wsparłeś?"
A on: "Wybacz, Steve, muszę chronić pismo. Jestem naczelnym."
-Typowe. -Być takim dupkiem!
Więc już raczej po mnie.
Słucham, tu Kambiz.
Możemy pogadać jak naczelny z naczelnym?
Jasne. Mów.
Zupełnie nieoficjalnie i prawie jak człowiek z człowiekiem?
Jasne.
Odkryliście coś, co przytrafiło się dzieciakowi. Ale wciąż nie wiem, jak macie zamiar to rozegrać.
Chuck, w naszym dziennikarstwie nie chodzi o przyłapanie kogoś.
Nie jest moim zamiarem kompromitowanie ciebie czy "The New Republic".
Nie martwię się o siebie czy gazetę - tu gracie czysto.
Ale mamy tu chłopaka, który po prostu najnormalniej zawalił sprawę.
Niestarannie zebrał fakty, zdajemy sobie z tego sprawę,
ale staramy się rozwiązać sprawę w redakcji, tak jak ty byś to zrobił.
Słuchaj: znaleźliśmy coś.
To się stało: jacyś bardzo sprytni hakerzy zdołali stworzyć fikcję...
Nie powiem wam, czy macie to drukować czy nie. Jesteście dziennikarzami,
ale on może bardzo ucierpieć z powodu waszej publikacji.
-Jego kariera... -Chuck, rozumiem cię, naprawdę.
Gdybym popełnił te błędy, co on, miałbym nadzieję, że ludzie będą dla mnie łagodni.
Ale to dotyczy naszej działki.
Musimy o tym napisać.
A kiedy skończymy, poprosimy cię o komentarz.
Więc zastanów się nad tym, co się stało. Do jakiego stopnia możesz bronić tego artykułu.
Badam to.
Nie jest aż tak źle. Oszukał cię informator, to się zdarza.
Wydrukujemy sprostowanie i po sprawie.
Steve, to nie złamie twojej kariery.
Oczywiście gdyby studia tak cię nie rozpraszały, to mogło się nie wydarzyć.
Wiem, będę musiał je rzucić, miałaś rację.
-Możemy porozmawiać, Stephen? -O czym?
Zróbmy to na osobności.
Musimy przejechać się do Bethesda.
-Po co? -Chcę się spotkać z Joe Hiertem.
Mówiłem ci, że nikt nie wie, gdzie on jest.
Może jeśli pojedziemy do hotelu, gdzie spotkał się z Restilami i Simsem,
może ktoś go tam zapamiętał, będziemy mieli jakiekolwiek ślady...
-Chuck, tam były setki osób! -Ci goście z "Forbesa" chcą się za ciebie zabrać.
Są bardzo podejrzliwi względem części materiału z tego artykułu.
-Wiesz o tym! -Tak.
Ich artykuł ukaże się w sieci jutro.
Słuchaj, Steve...
-Co? -Możemy znaleźć Hierta.
Ja postaram się, żeby opóźnili publikację o dzień czy dwa.
-OK? -Tak, wezmę notatki.
W drogę.
Siedzieliśmy przy tym stole. Restil siedział tutaj, jego matka po lewej,
Hiert... Nie, matka siedziała po prawej.
Hiert siedział tam, ale potem Restil poprosił, żeby się zbliżył, więc przysunął sobie krzesło.
Sims siedział tu, obok niego prawnik, nie pamiętam, jak się nazywał, ale mam to w notatkach.
Ktoś palił przy tym stoliku,
więc matka Restila nalegała, żeby się przenieść dalej. Tam.
Konferencja hakerów odbywała się obok, tak?
Tak, w sąsiednim budynku.
Nie pamiętam z artykułu ilu ludzi tu było.
Wyglądało to na setkę, może dwie, mam to w notatkach.
Dwustu ludzi tutaj?
Tak, wchodzili i wychodzili, w większości to były dzieciaki.
To nie brzmi dla mnie wiarygodnie.
Wiem tylko to, że tu byłem. Wszyscy byliśmy właśnie tutaj.
-Przepraszam pana, czy mogę pomóc? -Tak, może pan.
Interesuje nas konferencja, która odbywała się tu w niedzielę kilka tygodni temu.
Hakerów komputerowych... Pamięta pan coś takiego?
-Jest pan pewien, że nie pomylił budynków? -Tak, jesteśmy pewni.
-A o co chodzi? -Ten budynek jest zamknięty w niedziele.
Wiem tylko to, że tu byłem.
Konferencja odbywała się tutaj.
To dlatego Restil został tylko na kilka minut.
Bo było tu tak ciasno.
Więc poszli do restauracji na obiad, z jakimiś jego kumplami hakerami.
Dziękuję panu.
Ilu?
Ile było osób na obiedzie?
Wydaje mi się, że około dziesięciu. Razem ze mną.
-Ian nawet włożył marynarkę. -Hiert też był?
-Tak. -Czy to gdzieś w pobliżu?
-Tak, po drugiej stronie ulicy. -Więc przejdźmy na drugą stronę ulicy.
Naprawdę nie podoba mi się jak mnie traktujesz, Chuck. Nawet się nie chcesz do mnie odezwać.
To tutaj?
Tak. Nie zrobiłem nic złego, rozumiesz?
Nie zrobiłem nic złego. Widziałeś moje notatki, wszystko tam było.
[Poniedziałek - Niedziela 7:00 - 15:00]
Dałem się oszukać, wrobić, przepraszam za to, ale dlaczego się tak wściekasz?
-Było dziesięć osób? -Tak!
-Na obiedzie? -Tak!
-W niedziele zamykają o trzeciej. -Tak, wiem.
Wiem, bo na początku nie chcieli nas wpuścić,
ale było parę minut przed trzecią, a Ian wyglądał, jakby miał się rozpłakać,
-więc się zgodzili. -Ale na obiad?
Idź i sam ich spytaj, Chuck!
Idź i spytaj, czy obsłużyliby ludzi, którzy weszliby o 14:58 i odpowiedzą, że tak, bo nas obsłużyli.
Ludzie z "Forbesa" też się będą o to dowiadywać. Poszukają nagrań z tego biurowca,
bo jestem pewien, że ochrona ma tam kamery i oni je sprawdzą.
-Nie zrobiłem nic złego, Chuck! -Naprawdę bym wolał, żebyś przestał to powtarzać!
Steve...
-Każdy może popełnić błąd. -To nie jest w porządku, Chuck!
Czuję się przyparty do muru!
Jesteś moim redaktorem, masz mnie wspierać,
a wolisz wierzyć im niż mnie.
Masz wspierać mnie!
-Krytyka programu prezydenta... -Wyłącz to.
Wybacz, że na ciebie krzyczałem.
Chuck?
Steve!
Zjedź tym cholernym samochodem.
Byłem poddany takiej presji...
Ale nie chciałem nikogo wpędzić w kłopoty.
Byłeś na konferencji?
Nie.
Opisywało mi ją tylu ludzi,
że myślałem, że mogę być tego pewny.
Napisałem, że sam to widziałem, bo tak było barwniej,
jakbym sam tam był.
I wszystko, co opowiedzieliśmy ludziom z "Forbesa"...
Tak mi przykro, Chuck...
Po prostu spanikowałem.
Jeśli chcesz, żebym powiedział, że to zmyśliłem,
to tak zrobię. Jeśli ci to pomoże, przyznam się.
Po prostu chcę, żebyś mi powiedział prawdę, Stephen.
Możesz to zrobić?
Mówię tylko, że mogą istnieć okoliczności, których nie wziąłeś pod uwagę.
-Dlaczego go bronisz? -Nikt go nie broni, Chuck.
-Oczywiście, że go bronisz. -To dzieciak.
Sfabrykował notatki. Zastanów się nad tym przez chwilę.
Po prostu usiadł i wyprodukował kupę fałszywych cytatów,
a potem przekazał je jako materiał źródłowy dla kontroli faktów!
-Czy to ci nie przeszkadza? -Oczywiście, że tak!
Okłamał też swojego redaktora naczelnego. To też powinno ci się nie podobać.
Jest zagubionym, rozdartym dzieciakiem, naprawdę, Chuck,
więc zawieś go na parę miesięcy, ale nie spisuj na straty.
Zawiesić go?
Trzeba też rozważyć pewne polityczne skutki tej sytuacji.
Reszta zespołu solidaryzuje się z nim.
Już to rozważyłem.
Rzecz w tym, że jeśli go wylejesz, część tych ludzi odejdzie.
Nie wiem, czy gazeta nie przestanie istnieć w jeden dzień.
-Cześć, Caitlin. -Nie teraz, David.
-Co u niego? -Jest załamany oczywiście.
Chcę się z nim spotkać, Caitlin.
Jest zbyt przerażony, żeby tu przyjść. Uważa, że chcesz go zniszczyć.
Wie, że zrobił coś strasznego. Wie, jak bardzo zawalił.
Najbardziej żałuje tego, że cię okłamał, Chuck.
Wie, że uważasz to za objaw braku szacunku, a nie odruch paniki, która go ogarnęła.
Pomyśl o tym jaki był zapracowany.
To wszystko plus studia. Przez ostatnie dziewięć miesięcy sypiał po dwie godziny.
Więc był trochę niedbały w zbieraniu informacji. Bardzo tego żałuje.
Caitlin, budynek, który opisał nawet nie istnieje.
On go zwyczajnie wymyślił.
Więc?
Najwyraźniej potrzebuje pomocy.
Potrzebuje pomocy.
-Po prostu go tu przyprowadź. -Nie możesz go zwolnić.
On by tego nie przeżył.
Nie rozumiesz, że ma tylko nas.
Nie możesz go zwolnić, Chuck.
Dzięki, Lou.
Będzie musiał przeprosić.
[Chuck nie zwolni Steve'a...]
[Zawiesi go tylko na dwa lata.]
[Chyba powinnam odejść.]
[Wyślij do:]
Steve!
Co ty tu robisz?
Już po mnie. Jestem skończony.
Nikt już nigdy mnie nie zatrudni, prawda?
Byłem taki niemądry wierząc swoim informatorom.
A potem skłamałem na ten temat.
I to akurat Chuckowi, właśnie temu facetowi, który zawsze mnie nienawidził.
Jestem pewien, że nic do tego nie mają względy osobiste.
Nic?
Chuck w głowie ma listę wszystkich, którzy byli ludźmi Michaela Kelly'ego.
Kilka razy powiedziałem coś, czego nie powinienem był mówić.
O tobie. Więc jestem na liście.
I dlatego tak mu zależy, żeby mnie wykończyć.
Muszę coś ci powiedzieć, Steve. On robi, co do niego należy.
Tym, co zrobiłeś zasłużyłeś na zwolnienie.
Wiem. Nie twierdzę, że jest inaczej.
Zrobiłem kilka okropnych rzeczy.
Ale uwierz mi, Michael, Chuckowi nie chodzi o żadną z nich.
On mnie karze za lojalność wobec ciebie.
Byłem takim idiotą.
Kto mnie teraz zatrudni?
Steve, muszę cię o coś spytać.
Czy kiedykolwiek sfabrykowałeś artykuł, kiedy ja byłem twoim szefem?
Czy kiedykolwiek mnie okłamałeś?
Ten tekst o młodych konserwatystach... Małe buteleczki?
Czy to była prawda?
Chuck? Tu David Bach.
Nie zawracałbym ci głowy wieczorem, ale to jest chyba ważne.
W porządku. Coś się stało?
Nie wiem, ale właśnie dzwonił do mnie Stephen
i był załamany. Czy ty go zawiesiłeś, Chuck?
David, w czym problem?
Pytał mnie, czy go odwiozę dziś wieczorem do Dallas.
Mówił, że boi się, że nie byłoby bezpiecznie, gdyby on sam prowadził.
-I pomyślałem, że powinieneś o tym wiedzieć. -Powiedział, dokąd się wybiera?
Tak, powiedział, że trochę pobędzie u rodziny,
więc łatwo to ustalić.
-Jego rodzice mieszkają w Highland Park, tak? -Tak.
-Ma jeszcze brata w Palo Alto. -Słucham?
Tak, brata, w Stanford.
Namówiłeś swojego brata, żeby zagrał George'a Simsa.
Co?
Telefon, który podałeś do Jukt Micronics,
to numer z Palo Alto, a twój brat studiuje w Stanford. Dla ciebie zagrał Simsa.
-Nie, Sims naprawdę istnieje. -Steve, Steve...
Rozmawiałem z nim milion razy, a z bratem nawet się do siebie nie odzywamy.
Steve, przestań. Zmyśliłeś Simsa, podrobiłeś stronę i wszystkie te automatyczne sekretarki...
-Co ty wiesz, Chuck. -...Restila, Hierta, Gortha...
-Nic nie rozumiesz. -To wszystko kit. Mogę to udowodnić, jeśli mnie zmusisz.
Nie wiem, o czym ty mówisz. Wszyscy ci ludzie istnieją.
-Istnieją? -Tak.
Spójrz na mnie.
I powtórz.
Wszyscy ci ludzie istnieją.
Dobra. Wyjdź stąd.
-Słucham? -Masz stąd wyjść.
Nie wolno ci zabrać nic ze sobą.
Tu są pewne materiały. Muszę je przenieść na dysk.
-Nie. -Nie, to moje osobiste rzeczy!
Nic mnie to nie obchodzi.
Wiem, że nie.
-Mogę przynajmniej wyłączyć mój komputer? -Nic nie dotykaj!
-Tylko zapiszę plik, Chuck! Do jasnej cholery... -Odejdź od biurka.
Odejdź, albo wezwę ochronę.
Mogę zabrać mój wizytownik?
Steve...
Mogę zabrać moje podręczniki?
Oczywiście.
Ale muszę poprosić ochronę, żeby cię przeszukała.
Nie jestem przestępcą, Chuck.
-Nie jestem przestępcą. -Słyszałem.
Idziemy.
Chuck?
-Powiedziałem, ze przepraszam. -Wiem.
Ale musisz odejść.
"Finansiści z reguły nie mają czasu na głupstwa,"
"a firma inwestycyjna z Wall Street RBL wykorzystała swoją powierzchnię biurową na nadzwyczaj..."
"Jeden z pracowników testuje przenośny pisuar dotąd używany przez policjantów i ..."
"Kilka dni po dyskwalifikacji Mike'a Tysona za pogryzienie Evandera Hollyfielda"
"zaofiarowałem swoje usługi jako ekspert od ugryzień co najmniej sześciu talk-showom."
"Mini-bary otwarte, a buteleczki alkoholu walają się po dywanie."
"To było comiesięczne zebranie Komisji Przywrócenia Wielkości Urzędu Prezydenckiego."
"Patriotic Profits będzie ciężko utrzymać tę handlową żyłę złota."
Chuck?
Ta sprawa z Georgem Simsem...
To było... Ten głos, który słyszałeś przez telefon...
To był mój brat. Wybacz.
George Sims naprawdę istnieje.
Rozmawiałem z nim milion razy. Po prostu on przestał się do mnie odzywać.
Z powodu artykułu.
Był na mnie wściekły.
Nie wiedziałem, co robić. A ludzie z "Forbesa" tak na mnie naciskali...
A ty byłeś taki zły.
Chciałem tylko, żeby wszyscy się ode mnie odczepili. Chociaż na jeden dzień.
Wystarczyłby jeden dzień, żebym pojechał i poszukał go,
chyba możesz to zrozumieć, prawda?
Zwalniam cię, Steve.
-Słucham? -Jesteś zwolniony.
Straciłeś pracę.
Ale nie możesz...
Chuck, zawieziesz mnie na lotnisko?
-Chryste... -Proszę...
Nie musisz się do mnie odzywać jeśli nie chcesz.
Ale nie powinienem teraz prowadzić.
Boję się tego, co mógłbym zrobić.
Nie mogę sam jechać.
Nigdzie z tobą nie pojadę.
Jeśli boisz się, że możesz być zagrożeniem dla siebie,
możesz tu usiąść na chwilę, dopóki nie będziesz wystarczająco spokojny,
ale ja nigdzie z tobą nie jadę.
Ale ja się boję, że coś zrobię...
Słyszałeś, co powiedziałem?
Tak.
Piękna opowieść.
Chuck, błagam.
Przestań dramatyzować, Steve.
To już koniec.
"Spring Breakdown", "The Jungle", "A Fine Mess",
"After the Fall", "Peddling Poppy",
"CheapSuits", "Kicked Out",
"No Free Launch", "Ratted Out", "State of Nature"
"Clutched Situation", "All Wet", "Plotters",
"Praised be Greenspan", "Monica Sells",
"Hack Heaven".
Coś u diabła zrobił Steve'owi?
Właśnie do mnie zadzwonił w histerii. Spytałam się, co się stało, on kazał ciebie spytać.
Wylałem go, w porządku?
Nie zawiesiłem, tylko wylałem.
To nie był odosobniony przypadek, Caitlin.
Sfabrykował co najmniej tuzin artykułów.
I będziemy musieli je sprawdzić - ty i ja będziemy musieli je teraz przejrzeć.
Nie, jedyny był "Hack Heaven", sam mi tak powiedział.
Jeśli byś go nie znała, jeśli pisałabyś o nim artykuł,
załóżmy, że taki ktoś powiedział ci, że zrobił to tylko raz. Uwierzyłabyś mu na słowo?
Oczywiście, że nie! Kopałabyś, aż byś się dokopała.
I byłabyś obrażona, gdyby ktoś ci powiedział, żeby tego nie robić.
-Wszystkie jego teksty były kontrolowane... -"Hack Heaven" też!
Jesteś dobrą dziennikarką.
Zawsze byłaś taką dociekliwą reporterką. Dlaczego teraz nie potrafisz nią być?
Bo to, co mi opowiadasz jest niemożliwe, Chuck.
-Idź na górę i przeczytaj je jeszcze raz. -To bzdury!
Zbadaj wszystkie wstecz, bo połowa z nich powstała jeszcze kiedy Michael tu pracował.
I o to tu chodzi? Jasne.
Co chcesz zrobić, Chuck?
Wywalić nas po kolei, jeden po drugim, wszystkich, którzy byli lojalni wobec Mike'a?
Żeby mieć zespół, który jest twój? Takie pismo ci się marzy?
Caitlin, kiedy ta sprawa wyjdzie na światło dzienne, pismo przestanie istnieć.
Jeśli wolisz myśleć, że chodzi o Mike'a, możesz sobie myśleć. Gówno mnie to obchodzi.
Możesz mieć mi za złe, możesz mnie nienawidzić,
ale w poniedziałek rano będziemy wszyscy musieli odpowiedzieć za to, do czego dopuściliśmy!
Wszyscy będziemy mieli za co przepraszać.
Chryste, czy ty nie widzisz co nas wszystkich czeka?
Cała konkurencja się na nas rzuci i słusznie, bo to spieprzyliśmy, Caitlin.
On cały czas wciskał nam fikcję, a my to drukowaliśmy jako fakty.
Tylko dlatego, że uważaliśmy, że jest zabawny.
Przed tym trudno się obronić.
Nie wiesz o tym?
PONIEDZIAŁEK, 11 MAJA 1998R.
Wszyscy są w sali konferencyjnej?
Wiesz, że mogliśmy temu zapobiec, prawda?
Nie, jak?
Zdjęcia.
Nie można wymyślać ludzi, jeśli każdego, o którym piszesz musisz sfotografować.
Wiesz, Steve, jeśli byś chciał, mógłbyś wyrządzić tym dzieciakom wielką przysługę.
-Tak? -Tak.
Mógłbyś choć raz napisać coś nudnego.
Odrobinkę obniżyć poziom, któremu muszą dorównać.
Może bym mógł.
Nie chcemy, żeby grupa nastolatków się załamała.
[Przeprosiny dla naszych czytelników.]
Zabawne.
Myślałem, że będę musiał wam to wyjaśniać.
Więc co o nim myślicie?
Dziękuję.
Dzięki.
Steve... Stephen!
Sprawdziliśmy wszystkie artykuły.
Zrobił to cały zespół.
I mamy listę tych, w których fakty i źródła nie mogły zostać niezależnie zweryfikowane.
Wiem, że nie możesz przyznać się do jakiejkolwiek winy,
ale chcę, żebyś mi potwierdził parę tytułów.
Nie jesteśmy gotowi potwierdzić czy zaprzeczyć czemukolwiek.
Zrobię tak: przeczytam ci po kolei listę podejrzanych atykułów.
Jeśli zgłosisz zastrzeżenia do któregokolwiek tytułu,
jeszcze raz go sprawdzimy w nadziei usunięcia go z listy.
Jeśli zachowasz milczenie, założymy, że artykuł jest sfabrykowany,
częściowo lub całkowicie i zostaje na liście.
Czy to jest jasne?
"Hazardous to Your Mental Health"
To oznacza, że artykuł zostaje na liście podejrzanych, sfabrykowanych.
Rozumiemy. Możemy kontynuować?
"Holy Trinity"
"Probable Claus"
"Don't You D.A.R.E."
"Spring Breakdown"
"State of Nature"
"Rock the Morons"
"After the Fall"
Trzeba wiedzieć dla kogo się pisze.
I trzeba wiedzieć w czym się jest dobrym.
Ja obserwuję co ludzie robią. Zastanawiam się co ich porusza, czego się boją.
I zapisuję to.
To jest inny sposób opowiadania historii.
I wiecie co? Takie artykuły też mogą dostać Pulitzera.
Steve!
Artykuł Adama Penenberga został opublikowany w internecie 10 maja 1998r.
Został nazwany przełomem w dziennikarstwie internetowym.
W czerwcu tamtego roku "The New Republic" wydrukował przeprosiny dla swoich czytelników,
przyznając, że 27 z 41 artykułów, które Stephen Glass napisał dla magazynu było całkowicie lub częściowo wymyślonych.
Michael Kelly został redaktorem "The Atlantic Monthly".
Zginął w kwietniu 2003 podczas Operacji Iracka Wolność.
Stephen Glass skończył prawo w Georgetown i zamieszkał w Nowym Jorku.
W maju 2003 opublikował swoją pierwszą powieść pt. "The Fabulist"...
o ambitnym dziennikarzu, który wymyśla zdarzenia i osoby chcąc zrobić karierę.
Chuck Lane pisze obecnie dla "Washington Post"